നനവാര്‍ന്ന തൂലിക

എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിദ്യാര്‍ഥിയുടെ ഒരു രാത്രി

2011-10-05T19:25:00.000+05:30

രാത്രിയില്‍ പുസ്തകമെടുത്ത് വായന തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും

ഉറങ്ങി വീഴാന്‍ തുടങ്ങി . . .

പിന്നെ,

ന്യൂട്ടന്റെ കണ്ടുപിടുത്തം ; ഭൂ”ഗുരുത്ത്വാഗര്‍ഷണം”

ശരിയാണെന്നുറപ്പിച്ച് കിടപ്പറയിലേക്ക് നീങ്ങി.

നനഞ്ഞ കാറ്റില്‍ ജനലഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ

വഴിവിളക്ക്‌ വിളിച്ചോദി ,

വരൂ . .

ഞാന്‍ നിന്നെ അടുത്ത ‘കലാം’ ആക്കാം.

വേണ്ടന്നു കൊഞ്ഞനം കുത്തി മുറിയിലെ ലൈറ്റ് അണച്ചപ്പോള്‍,

മനസ്സില്‍ ഹെലെന്‍ കെല്ലെര്‍ വന്നു മന്ത്രിച്ചു,

“എല്ലാവരും ഉറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഉറങ്ങാതിരിക്കുകയായിരുന്നു”

അവസാനം ഇവരില്‍ നിന്നോക്കെയോടി പുതപ്പിനടിയില്‍ ചുരുണ്ട്പ്പോഴോ?

ഉറക്കം മുഖം തിരിച്ചു മാറിക്കിടക്കുന്നു.

കവിത

2011-09-19T11:13:00.000+05:30

അന്നോരാ സന്ധ്യയില്‍,

എന്‍ ചാരുകസേരക്കടുത്ത്, ഉമ്മറപ്പടിയില്‍

അവള്‍ വന്നിരുന്നു, കവിത . . . ..

ഒരു നേര്‍ത്ത തേങ്ങലോടെ തന്‍ കഥ പറയുവാന്‍ തുടങ്ങി.

കാട്ടില്‍ ജനിച്ചു , കാടര്‍ വളര്‍ത്തി.

നാട്ടില്‍ പഠിച്ചു , പരിഷ്കൃതയായി.

എഴുത്താണിയില്‍ നിന്ന് പേനയിലെത്തിയപ്പോള്‍

മെലിഞ്ഞു സുന്ദരിയായി.

നോക്കാന്‍ പേടി തോന്നുന്ന 'തടിച്ച സമൃദ്ധ' ശരീരം കളഞ്ഞ്,

ആരുടേയും കണ്ണുടക്കുന്ന 'മെലിഞ്ഞ' ഒന്ന് സ്വന്തമാക്കി.

കഥയ്ക്കൊടുവില്‍ ഒറ്റ ചോദ്യം,

“ എനിക്കൊരു ജീവിതം നല്‍കുമോ ? ”

വീണ്ടും 'ശോഷിച്ചുണങ്ങാന്‍' മടിയില്ലെങ്കില്‍

കൂടിക്കൊളാന്‍ പറഞ്ഞു ഞാന്‍.

ഇന്ന് മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയൊരു ഈരടിയായ്‌

അവളെന്‍ തൂലികത്തുമ്പില്‍ പുഞ്ചിരിതൂകി നില്‍ക്കുന്നു.

രക്തദാഹി

2011-09-11T19:05:00.000+05:30

പ്രണയമേ . . .

ഞാനല്ലലോ നിന്നെ കൊലപെടുത്തിയത്?

എന്നിട്ടും,

നിദ്രാവിഹീന രാത്രികളില്‍ നിന്‍റെ പ്രേതം,

എന്തിനെന്‍റെ ഓര്‍മ്മയുടെ പിന്‍ ഗളത്തില്‍

ദൃമ്ഷ്ടയിറക്കുന്നു?

പ്രണയം

2011-09-11T10:28:00.000+05:30

ബാല്യത്തില്‍,

അവളുടെ കുപ്പിവളക്കൈക്കുള്ളിലെ മഷിത്തണ്ടിന്‍റെ

നനവായിരുന്നു എന്‍റെ പ്രണയം .

കൌമാരത്തില്‍ ,

പരസ്പരം എല്ലാമറിഞ്ഞിട്ടും പറയാതെ -

മാറ്റിവച്ചൊരാ വാക്കുകളായിരുന്നു എന്‍റെ പ്രണയം.

യൌവനത്തില്‍ ,

അവളുടെ പ്രാരബ്ധത്തിന്‍ വിയര്‍പ്പുത്തുള്ളിയായ്‌

മാറിയെന്‍റെ പ്രണയം.

വാര്‍ദ്ധക്യത്തില്‍ ,

അവള്‍ ചുണ്ടോടു ചേര്‍ത്തോരാ ഗുളികത്തുംബി-

ലുറങ്ങിയെന്‍റെ പ്രണയം.

അവസാനം പട്ടടയില്‍ എരിഞ്ഞടങ്ങുബോള്‍,

അവള്‍ തന്‍ കണ്ണില്‍നിന്നുതിര്‍ന്നു വീണോരാ -

അശ്രുബിന്ധുവില്‍ എന്‍റെ പ്രണയം മരിക്കുന്നു.

ആത്മഹത്യാക്കുറിപ്പ്‌

2011-06-30T19:39:00.000+05:30

കടക്കാരനായിരുന്നു ഞാന്‍,

പണത്തിനു മുന്‍പിലും ,

സ്നേഹത്തിന് മുന്‍പിലും.

ജീവിതത്തില്‍, നിന്നു വിയര്‍ത്തപ്പോഴെല്ലാം

കാറ്റ് നല്‍കിയോനെ . . .

ഇതാ ഞാനെന്‍റെ ജീവന്‍റെ കാറ്റ്,

നിനക്കായ്‌ പകരം തരുന്നു.

കാലമേ . . . നിനക്ക് പ്രണാമം

2011-06-10T15:32:00.002+05:30

ഓര്‍മ്മകളുടെ മാറാപ്പുമായി, മറവിയുടെ –

മാറാല പിടിച്ച ഇടവഴിയിലേക്കൊരു മടക്കയാത്ര.

പിന്നിട്ട വഴികളില്‍ പതിപ്പിച്ച

കല്പാടുകള്‍ക്കായ് ഒരു തിരച്ചില്‍.

വൈകിയറിഞ്ഞു അതൊരു വിഫലശ്രമമാണെന്നു.

കാരണം -

ജീവിതമെന്ന മഹായാനത്തിലായ്-

ഞാന്‍ പതിപ്പിച്ചോരാ കാല്പ്പാടുകളെല്ലാം

വികൃതിയാം പ്രകൃതി

തകൃതമായ്‌ മാച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഇന്ന് ഞാനൊരു ഏകാന്ത പഥികന്‍.

പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് പോലും സുപരിചിതനായൊരു അപരിചിതന്‍.

കാലമേ . . . നിനക്ക് പ്രണാമം . . .

ഒരു സംശയം

2011-04-29T07:33:00.000+05:30

ഇന്നുച്ചക്ക് അത് സംഭവിച്ചു-

കാലന്‍റെ മരണം.

അനേകായിരം ജീവിതങ്ങളില്‍

വൈകല്യത്തിന്‍റെ ഇരുട്ട് പടര്‍ത്തിയ

ആ കാലന്‍ - എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍, ഇന്ന് മരിച്ചു.

അല്ല , ദാരുണമായി കൊലചെയ്യപ്പെട്ടു.

മിച്ചമുള്ളത് ഒരു സംശയം മാത്രം.

മരിച്ചത്‌ കാലനാണോ അതോ ബ്രഹ്മാവാണോ?

കാരണം ,

പോയ പോക്കില്‍ തകിടം മറിഞ്ഞത്‌

ഇന്ത്യന്‍ സമ്പദ്ഘടന .

ഉല്പാദനത്തിന്‍റെ വാമഭാഗം ഊട്ടിയുറക്കിയിരുന്ന

ജന്മങ്ങളിനി പട്ടിണിയിലേക്ക്.

കണ്ണീരിനുപ്പുറച്ചു വിറങ്ങലിച്ച മണ്ണില്‍

പൊന്നു വിളയിക്കാനിനി അവനില്ല.

ഒന്നുറപ്പ്. . .

ഈ മരണം ദാരിദ്ര്യ രേഖയില്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തത് ഒരുപാട് പേരെ.

അല്ല, വേണമായിരുന്നോ ഈ കൊലപാതകം?

കണ്ഠഭരണമായി എടുതണിഞ്ഞത് കൊലകയറായിരുന്നോ?

അറിയില്ലെനിക്ക്

ഇത് കാലം കലിതുള്ളുന്നതോ?

അതോ, ‘കലി’കാലം തുള്ളിക്കുന്നതോ?

തെരഞ്ഞെടുപ്പ്‌

2011-04-12T20:29:00.000+05:30

"മാലോകരെ പരിച്ചയപെടുത്താം ഞാന്‍ ഇരുകൂട്ടരെ

മരിച്ചു ഭരിക്കുകയും, ഭരിച്ചു മരിക്കുകയും ചെയ്യുവോര്‍

സ്വന്തം സിരയിലെ ചുവപ്പുമായുമ്പോള്‍

അന്യന്‍റെ സിരയിലെ ചുവപ്പെടുക്കുവോര്‍

കൈപ്പത്തിയിലെ രേഖ തിരിയുമ്പോള്‍

മറ്റുള്ളവരുടെ കൈയറുക്കുവോര്‍

പച്ചനോട്ടിന്‍റെ സൂര്യ പ്രഭയില്‍ വിരിയുന്ന താമരകണ്ണുകള്‍

കീശ നിറക്കാന്‍ മീശവിറപ്പിക്കുന്ന സ്വതന്ത്ര മുഖങ്ങള്‍. . .

എല്ലാവരാലും ഭരിക്കപെടുന്ന മറ്റൊരു കൂട്ടരും . . ."

ഇന്നലെകളുടെ ഓര്‍മ്മക്ക്

2011-03-06T11:25:00.000+05:30

ഇന്നലെയാണ് ഓര്‍മ്മയുടെ ഭിത്തിയില്‍

ചിതലരിക്കുന്നതായ് കണ്ടത്‌.

പെട്ടന്നു തന്നെ നിറമണിഞ്ഞ ഭിത്തിതന്‍-

ചായക്കൂട്ടുകള്‍ ഇളക്കി കളഞ്ഞു ഞാന്‍

ബാല്യത്തിലെത്തി. . .

മൂവാണ്ടന്‍ മാവിന്‍റെ ചുണയുണങ്ങാത്ത

കവിളത്ത് അമ്മ തരുമായിരുന്ന പൊന്നുമ്മയും,

അടിയുടുപ്പിന്‍റെ ചേലില്‍ കൂടെകളിച്ച പ്രിയ തോഴിയും

ചുവരിന്‍റെ ചെരുവില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

പെട്ടെന്നു ചിലച്ചോരാ ഗവ്ളിതന്‍ ശബ്ദം-

കൌമാരത്തിന്‍റെ നഗര ഭോഗങ്ങളെ വരച്ചു വന്നു.

ഓടുന്ന നാടിന്‍റെ നടുവിലൂടോടി ഞാനൊരെന്‍ജിനീയറായതും, പൊന്നില്‍ കുളിച്ചു നിന്നൊരാ കല്ല്യാണ രാവും,

വലിയൊരു പ്രൊജെക്ടിനിടയില്‍ കണ്മിഴിച്ചോരെന്‍ പോന്നു മകനും ഭിത്തിതന്‍ മാറാലകള്‍ക്കിടയിലൂടെന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു നിന്നു.

ബോണ്ടെന്നെഴുതിയ കടലാസിന്‍റെ തുണ്ടുകള്‍

അച്ഛനെന്ന പേരുമാത്രമാക്കി തീര്‍ത്തുവെന്നെ.

മകനെ വാരി പുണരാത്ത കൈകളെ,

ചേര്‍ത്തു വച്ചോരുമ്മനല്‍ക്കാത്ത പിതൃത്വത്തെ

വലിചെറിഞ്ഞവന്‍ പോയതില്‍ ഇന്നെനിക്ക് ദുഃഖമില്ല.

ജീവിതം പണയം വച്ചു ഞാന്‍ നേടിയ പച്ച-

നോട്ടിന്‍റെ തുണ്ടുകള്‍ കൂട്ടിരിക്കുന്നു ഇന്നെനിക്ക്.

നിറമണിഞ്ഞ ഈ നാല് ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ തീരുന്നു

എന്‍റെ വാലിഡിറ്റി. . .

ഞാന്‍ ഒരു തൂലികാധാരി

2011-02-14T21:13:00.002+05:30

എന്‍റെ വാക്കിലെ മൂര്‍ച്ച തീരുമ്പോള്‍

അറുത്തെടുക്കുക എന്‍റെ നാവ്‌

എന്‍റെ വരികള്‍ക്ക് തീവ്രത കുറയുമ്പോള്‍

വലിച്ചെറിയുക എന്റെ തൂലിക

എന്‍റെ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക് മിഴിവ് കുറയുമ്പോള്‍

മറക്കുക എന്നിലെ തൂലികാധാരിയെ

എന്നിലെ ഭാഷ മരിക്കുന്നയന്നു

മറക്കുക എന്നെതന്നെയും

‘തീ’വണ്ടി.....

2011-02-07T16:16:00.000+05:30

അന്വര്‍ത്ഥമാക്കി കാലമാപ്പേരും,

‘തീ’വണ്ടി.....

കല്‍ക്കരിക്കൊപ്പം ഇന്നലെയൊരു നാരിതന്‍

ജീവനും മാനവും ഒരുമിച്ചെരിഞ്ഞുപോയ്‌

രക്തക്കറ പുരണ്ടോരാ ജീവിത പാളങ്ങളില്‍.

അവള്‍...... ആ ഏകാന്ത പഥിക ,

ഇരുളിന്റെ വീഥിയില്‍ ബലികൊടുക്കപ്പെട്ടവള്‍,

അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലന്നു വരെ,

ഇരു കരങ്ങളാല്‍ മാതാവിനെ കൊല്ലുവോനൊരു കരം മതി

മറ്റൊരു തരുണിയെ ചീന്തിപറിക്കുവാനെന്നു ........

മൂളിപറക്കുമാ തീവണ്ടിതന്‍ ശബ്ധതിനിടയില്‍-

ചിതറി തെറിച്ചോരാ നേര്‍ത്ത നാദം ,

കേള്‍ക്കാതെ പോയ മാന്യ സമൂഹമേ ......

അറിയില്ലെനിക്ക് നിന്നെ കാത്തിരിപ്പതെന്തെന്നു

ജനനിതന്‍ തേങ്ങലോ അതോ സോദരി തന്‍ കണ്ണീരോ?

സ്വന്തം ചോര ചതിച്ച നിമിഷം

2010-12-30T16:08:00.002+05:30

അവളെ ഞാനെത്ര ഇഷ്ടപെടുന്നെന്നറിയാന്‍

ഒരിക്കലവളെന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ കയറി.

രക്തച്ചുവപ്പിനാല്‍ മൂടിനിന്നിരുന്നോര -

ഹൃദയത്തിന്റെ ജങ്ങ്ഷനില്‍,

സൌഹൃദത്തിന്‍റെ മഞ്ഞ സിഗ്നലായിരുന്നു

അവള്‍ കണ്ടത്‌.

നിറഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്ന രക്തത്തുള്ളികള്‍ക്കിടയില്‍,

തൊട്ടുമുകളില്‍ കത്തിയിരുന്ന

പ്രണയത്തിന്റെ ചുവപ്പവള്‍ കണ്ടതേയില്ല.....

സ്വന്തം ചോര തന്നെയെന്നെ ചതിച്ച നിമിഷം.

ഒരു കവിയുടെ ഓര്‍മ്മക്ക് ....

2010-12-12T10:28:00.002+05:30

ഇന്നലെ ആ പാതയോരം വിജനമായിരുന്നു.

അന്ജാതനൊരുവന്‍ , ‘മാളമില്ലാത്ത പാമ്പ്’,

സൂര്യനു താഴെ ,മറകളില്ലാതെ ,

ആ വീഥിയിലൂടെ പോയ പഥികര്‍ക്കെല്ലാം

ഒരു കാഴ്ച്ചയായ്‌ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു....

കാക്കിയിട്ടവന്റെ കാരുണ്യം ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ച

ആ ദേഹത്തില്‍ ബാക്കിയായത്

കവിതാസ്വരൂപനായ ദേഹി മാത്രം........

കുപ്പായത്തിനിടംകൈമടക്കിലെ കീറ കടലാസ്സിലെ

അക്ഷരക്കൂട്ടുകള്‍ വിളിച്ചലറി ഞാന്‍ കവി, അയ്യപ്പന്‍...

‘വേട്ടയാടിയിരുന്ന വേടന്റെ അമ്പിനിരയായവന്‍’ ...

വിസ്മൃതി

2010-12-07T21:21:00.003+05:30

വിസ്മൃതി

നിറവാര്‍ന്ന മഴയില്‍,നിറമാര്‍ന്ന വഴിയില്‍
നിറഞ്ഞ മിഴിയോടെ ;ഞാനെന്‍ ജീവിതത്താളുകള്‍
മറിച്ചൊരാ സന്ധ്യയില്‍ ,കണ്ടു ഞാന്‍
മൃതിയടയാന്‍ വെമ്പുമൊരായിരം ഓര്‍മ്മകളെ.
ആദ്യാശ്രയത്തിന്‍റെ പെരുവിരല്‍ വിട്ടന്നാ-
മുറ്റത്തു വീണന്നുറക്കെ കരഞ്ഞതും,
ചിറകിന്നടിയിലഭയം തന്ന പൊന്നമ്മതന്‍
മാറിന്‍റെ ചൂടേറ്റുറങ്ങീതും ,
പൊട്ടിപ്പൊളിഞൊരാ കുളക്കടവിന്‍റെ താഴത്തു
കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊപ്പം മുങ്ങാം കുഴിയിട്ടതും ,
പൂത്തുമ്പികള്‍ പാറിപ്പറക്കുന്ന പാടത്തു
കറുക നാമ്പിനാല്‍ അവളെന്‍ കണ്‍തടം നനച്ചതും
മൃതിയടയാന്‍ വെമ്പുമൊരോര്‍മ്മയായ്‌
അണിഞ്ഞു നില്‍പ്പൂ എന്‍ മാനസ്സക്കൂട്ടിലായ്‌...
പിന്നീടൊരുപുലരിയില്‍ പിന്നിലുടഞൊരാ
മണ്‍ കുടവും,നാളുകള്‍ക്കപ്പുറം രണ്ടായി -
കുഴയ്ക്കേണ്ടി വന്നൊരാ ബലിചോറുരുളയും
അനാധമാക്കിയെന്‍റെ ഓര്‍മ്മത്താളുകളെ....
വിസ്മൃതിയിലാണിന്നു ഞാന്‍ ,
സുദീര്‍ഘമായൊരു വിസ്മൃതിയില്‍.....
തെളിയാതെയണഞൊരെന്‍ ബാല്യവും ,
ചൂടാതെ പോയൊരെന്‍ യൗവന മാല്ല്യവും
ഏകനാക്കിയെന്നെയിന്നാ വിസ്മൃതി തന്‍ താഴ്വരയില്‍.
അറിയുന്നു ഞാനിന്നു,
വിസ്മൃതി മൃതിയേക്കാള്‍ ഭയാനകമെന്നു .
ഒരു നിമിഷത്തിന്‍ വേദന മൃതിയെങ്കില്‍,
ഒരു ജന്മത്തിന്‍ നൊമ്പരമീ വിസ്മൃതി ! !
ഇന്നോരീ സന്ധ്യയില്‍ പിന്നിലേക്കായ്‌ മറിക്കുന്ന
താളിലെന്‍ സ്മൃതി മരിക്കുന്നു .
ഈ ഇരവിന്‍റെ തണുപ്പില്‍ ഇനി
ഞാന്‍ മറിക്കുന്നൊരെന്‍ അവസാന താളില്‍-
ഒലിച്ചിറങ്ങുമൊരു മഴത്തുള്ളിയായ്‌
ഞാനുമിനി വിസ്മൃതിയിലേക്ക്

2010-10-21T23:07:00.002+05:30

"എന്‍റെ തൂലികത്തുബിലൂടൂര്‍ന്നു വീഴുന്ന

ഓരോ വാക്കുകളും നെഞ്ചോടു ചേര്‍ക്കുന്ന

നോവിന്‍റെ നനവാണു എന്‍റെ പ്രണയം......

ഹൃദയത്തുടിപ്പിന്‍റെ താളമാം കവിതയായ്‌

എന്നും അതെന്നില്‍ ഉറങ്ങി കിടക്കും......... "

കുറ്റവാളി

2010-10-20T20:06:00.000+05:30

ഞാന്‍ ഒരു പാവം ‘കുറ്റവാളി’

ഒരു ജീവ പര്യന്തക്കാരന്‍.

ചെയ്ത കുറ്റം; വെറും മോഷണം.

പരാതിക്കാരി എന്‍റെ പ്രണയിനി.

മോഷണ വസ്തു അവളുടെ ഹൃദയവും.

കാക്കിയിട്ടവന്‍റെ ഭേദ്യങ്ങള്‍ക്ക്

തൊണ്ടി മുതലിന്‍റെ തുണ്ടു പോലും കിട്ടിയില്ല.........

ഉരുണ്ടിറങ്ങിയ ലാത്തികടിയില്‍,

എന്റെ ഹൃദയത്തിനോപ്പം,

ആ ഹൃദയവും ചതഞ്ഞരഞ്ഞതവരറിഞ്ഞില്ല...

ഘനശ്യാമവര്‍ണ്ണാ വരൂ!

2010-09-20T14:50:00.001+05:30

ഘനശ്യാമവര്‍ണ്ണാ വരൂ!
ഘനശ്യാമവര്‍ണ്ണാ, വരൂ നിന്‍ മുരളികാ-
ഗീതികേട്ടുണരട്ടെയിജ്ജീവലോകം
ഘനശ്യാമവര്‍ണ്ണാ വരൂ.
ജീവിതയോധനപോര്‍ക്കളത്തില്‍ വന്നു
കൈകാല്‍ കുഴഞ്ഞുഴലുമഭിനവപാര്‍ത്ഥന്മാര്‍ക്കു
നവ്യമാം ഗീതാമൃതം പകര്ന്നേകുക
ഒരു പുതിയ ജീവിത മന്ത്രമേകീടുക
ഘനശ്യാമവര്‍ണ്ണാ, വരൂ നിന്‍ മുരളികാ-
ഗീതികേട്ടുണരട്ടെയിജ്ജീവലോകം.
വിശ്വം മുഴുവന്‍ ജയിച്ചു തനിക്കുമേല്‍
യാതോന്നുമില്ലെന്നഹംങ്കരിക്കുമ്പോഴും
നൊന്തു പ്രസവിച്ച കുഞ്ഞിനെ ,കമ്പോള-
വസ്തുവാക്കീടുന്നു പശിയടക്കീടുവാന്‍
സോദരിമാര്കളെ ചീന്തിയെറിയുന്നു
സോദരന്മാരുടെ കണ്ട്ടമറുക്കുന്നു.
അമ്മയെപ്പോലും ഹനിക്കാന്‍ തുനിയുന്നു
മാനുഷാകാരം ധരിച്ച കാപാലികര്‍.
സത്യവും ധര്‍മ്മവും പാടേ ക്ഷയിച്ചുപോയ്‌
നീതിയും ന്യായവും എങ്ങോ മറഞ്ഞു പോയ്‌
ത്യാഗവും കരുണയും പാഴ്കിനാവായി പോല്‍
സ്നേഹം വെരുമൊരഭംഗിവാക്കായിപോല്‍
പുഞ്ചിരിച്ചീടുന്ന പൂവിലും വഞ്ചന
നന്‍മധുവിന്റെ മാധുര്യത്തിലും വിഷം
സര്‍വ്വവും,മായയാണെന്ന മഹാതത്വം
സര്‍വ്വവും ‘മായ’ മാണെന്ന് തിരുത്തുന്നു.
ദുഷ്ടനാം കാളിയന്‍ വീണ്ടും ഫണം പൊക്കി
നൃത്തമാടുന്നു പ്രപഞ്ച കാളിന്ദിയില്‍.
ഒട്ടുമേ കോലം കളയാതെ, കാളിയ-
മര്‍ദ്ദക രൂപം ധരിച്ചു വന്നീടുക!
ഏതു നഗരത്തെ കുടയായ്‌പ്പിടിച്ചു നീ
വിശ്വ വിനാശ മഹാമേരി നേരിടും?
ഏതൊരു കൈതവപൈതലായ്‌ മാറിനീ
മുപ്പാരിടം മൂന്നടിയാലളന്നിടും
ഘനശ്യാമവര്‍ണ്ണാ, വരൂ നിന്‍ മുരളികാ-
ഗീതികേട്ടുണരട്ടെയിജ്ജീവലോകം.

ലൗവ്‌ അറ്റാക്കട് ഹാര്‍ട്ട്

2010-08-24T19:54:00.001+05:30

കഠിനമായ നെഞ്ചുവേദന,
ഡോക്ടര്‍ എക്സ്റെ എടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.
ഭംഗിയേറും ആ എക്സ്റെ ഷീറ്റില്‍ നോക്കി
ഡോക്ടറും അത്ഭുതം കൂറി....
പൊട്ടി തകര്‍ന്ന കണ്ണാടി കണക്കെ
ഹൃദയത്തിന്റെ ആയിരം ചീളുകള്‍.
ഓരോന്നിലും അവളുടെ മുഖം മാത്രം....
പേഷ്യന്റ് പ്രൊഫൈലില്‍ ഡോക്ടര്‍ എഴുതി
“ലൗവ്‌ അറ്റാക്കട് ഹാര്‍ട്ട്”

വിട ചൊല്‍ക മനസ്സേ......

2010-08-07T08:22:00.002+05:30

വിട ചൊല്‍ക മനസ്സേ......
നിന്നെയിനിയും ചുമക്കുവാനെനിക്ക് വയ്യാ.....
നീ കണ്ട സ്വപ്നവും നിന്റെ താളങ്ങളും
ഇനിയും തുടിക്കില്ലെന്‍ പഞ്ചഭൂതങ്ങളില്‍.......
വേരറ്റു പോകുക ഓര്‍മകളെ,
നിങ്ങള്‍ വേദന തന്‍ കളിക്കൂട്ടരല്ലോ.....
കരയുവാന്‍ ഇനി നേരമില്ല ........
കാരണം,
മനസ്സിന്റെ ‘അപ’ താളം നിലച്ചുപോയി
പോട്ടിചിരിക്കട്ടെ ഇനിയെങ്കിലും ഞാന്‍
കാലം ചോര്‍ത്തി കളഞ്ഞ ആ താളത്തെയോര്‍ത്തു..........

അറിയുക നീ സഖി

2010-07-17T20:22:00.000+05:30

വാക്കുകല്കിടയില്‍ വാചാലതകള്‍കിടയില്‍
പ്രണയം സൂക്ഷിച്ച കൂട്ടുകാരി......
പറയാന്‍ കൊതിച്ചത് കേട്ടുനിന്നിട്ടും
കരയാന്‍ വിധിച്ചവനാണ് ഞാന്‍.......
നീ കരയതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി.
ഒന്നറിയുക നീ സഖി.......
ഏകാന്തതയുടെ ഇടനാഴികളില്‍
പ്രണയിച്ചിരുന്നു...... നിന്നെ ഞാനും
ഒരുപക്ഷെ നീപോലുമാറിയാതെ.........
രാഹുല്‍ മേനോന്‍ ഒ

പിരിയുന്ന ബന്ധങ്ങള്‍

2010-06-27T20:17:00.001+05:30

ഇന്നു കണ്ടു നാളെ പിരിയുന്ന ബന്ധങ്ങളെ
എന്തിനു നിയെന്നെ പരിചയിച്ചു?
എന്തിനെന്നെ നീ സ്നേഹിച്ചു, നയിച്ചു?
മനസ്സിന്റെ മാന്ത്രികക്കുട്ടിലൊരുപാടു ദുഖ-
സ്മരണളെകി മറയുവാനോ?
കാലമേ ...
മനുഷ്യ ബന്ധങ്ങളെ മായ്ക്കുവാനാണോ നിന്‍ ധൃതി.....
രാഹുല്‍ മേനോന്‍ ഒ

നീ വീണ്ടും വരികയില്ലേ?

2010-06-27T20:08:00.002+05:30

എന്‍ ഓര്‍മ്മതന്‍ മഞ്ഞുതുള്ളികളില്‍
ഓരോ തുള്ളിയും നിനക്കായ്‌ കാത്തു വച്ചു
നിനക്കായ് മൊഴിഞ്ഞ എന്‍ സ്വരത്തെ
എന്തിനായ് നീ മൂകമാക്കി?
നിന്‍ മൌനങ്ങള്‍ എന്‍ മനസ്സില്‍ തേങ്ങലുകളായ്‌
ആ തേങ്ങലുകള്‍ സ്നേഹത്തിന്‍
മഞ്ഞുതുള്ളിയായ്‌ എന്നില്‍ പെയ്തിറങ്ങി
എന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്‌ മഴവില്‍ നിറങ്ങളേകി
ഉള്ളില്‍ വേദന തന്‍ വിത്തുപാകി
ഏതു ഘനപാളികളില്‍ നീ പോയ്മറഞ്ഞു?
എന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കു കുളിരേകുവാന്‍
നീ വീണ്ടും അണയുകയില്ലേ?
സ്നേഹര്‍ദ്രമാം എന്‍ വിപഞ്ചിക മയങ്ങി
നീ വീണ്ടും വരികയില്ലേ?..........
എന്‍ വിപഞ്ചികയ്ക്കു ശ്ര്രുതിചേര്‍ക്കുവാന്‍ .

വേര്‍പാടിന്‍റെ വേദന

2010-06-27T20:04:00.002+05:30

ഒരു പെരുവഴിയംബലത്തിനാലിനാലിന്‍
തറയിലായ്‌ ഞാനുറങ്ങിടവേ......
എന്‍ നെറുകയില്‍ പൊഴിഞ്ഞു വീണാ-
ലിലതന്‍ താളം ദൃശ്യമാക്കി നിന്നെയെന്റെ മുന്‍പില്‍
നിന്‍ തൂമന്ദ്‌ഹാസത്തിന്‍ ചന്ദ്രാഭയെന്നെ
അനുഘമിപിച്ചു നിന്‍റെ പാതയില്‍...
നിനക്ക് പിന്നില്‍ പിച്ച വച്ച പാദങ്ങള്‍
ഭൂതകാലത്തിന്‍ സ്മൃതികളായ്മായവേ
നിന്‍ നിഴലിനെ സ്വന്തമാക്കി ഞാനെത്തി
വര്‍ത്തമാനത്തിന്‍ വിശാലമാം മുറ്റത്ത്‌.
പിന്നീട് നിന്നെ അനുഗമിച്ച പാതയില്‍
ഒരു വഴിവിളക്കായ് വെളിച്ചമേകി നീ എനിക്കായ്.
ഇന്നുമോര്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍, നാം കോര്‍ത്ത കൈയ്യിലുര്‍ന്നു
വീണ മഴതുള്ളിതന്‍ കുളിരും
തഴുകി തലോടിയ പൂങ്കാറ്റുതന്‍ സുഗന്ധവും....
ഒടുവിലൊരു നാള്‍ കാലമൊരു പേമാരിയായ്‌ കലിതുള്ളിയപ്പോള്‍
നീ വിറകൊണ്ടതും കോര്‍ത്ത കൈയ്യഴിച്ചകന്നതും
അച്ഛന്റെ മാറിന്‍ ചൂടേറ്റു പറന്നകന്നതും
മറന്നില്ല ഞാന്‍ പ്രിയേ ഇന്നെവരേക്കും
ആ സന്ധ്യയില്‍ ഒരു പനിനീര്‍ പൂവു
നല്‍കി നീയെന്നെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു ഞാനാ-
പനിനീര്‍ പൂവുതന്‍ മുള്ളിലെ ഘോരമാം വേദന.

നന്ദി സര്‍ജി....... നന്ദി

2010-06-27T20:03:00.001+05:30

പരിചയമുണ്ട് നിന്നെയെനിക്ക്
ഒരുനാള്‍ നിന്‍ കൊമ്പും ചില്ലയും
അറൂത്തെടുക്കാന്‍ വന്നവന്‍ ഞാന്‍ .
അന്നെനിക്ക് നീയെന്‍ അന്നം
ഇന്നെനിക്ക് നീയെന്‍ ദൈവം
അന്ന് ഞാനൊരു സാധാ മനുജന്‍
വെട്ടരുതെന്നോതുകയും വെട്ടിക്കൂട്ടുകയും ചെയ്തവന്‍
എന്നാല്‍ മാറി കഥയിന്നു ........
സര്‍ജി പറഞ്ഞു നീയാണ് (മരമാണ്)
നമ്മുടെ ആശയം(ഐഡിയ)
വാടി തളര്‍ന്ന നിന്നെക്കാട്ടി...
നിന്‍ മുറിഞ്ഞ ദേഹം കാട്ടി...
സര്‍ജി അലറി “ഇനിയും കടലാസ്സോ”
ലോകം കേട്ട് നടുങ്ങി പിന്നെ
ഒപ്പം കൂടി സര്‍ജിക്കൊപ്പം.
തടിയില്‍ നിന്നും ശിഖിരം പോലെ
വളര്ന്നുപെരുകി ആശയങ്ങള്‍....
പണ്ടു ഞാനൊരു മരംവേട്ടുക്കാരന്‍.
മഴുവേന്തും തനി മാനുജന്‍.
എന്നാല്‍ ഇന്ന് ഞാനൊരു പ്രകൃതിസ്നേഹി
നന്ദി സര്‍ജി .. നന്ദി
പണ്ടൊരുപാടുപേര്‍ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചു
വേരുകള്‍ അടരാതിരിക്കാന്‍
ശിഖിരങ്ങള്‍ ഇടരാതിരിക്കാന്‍
തോറ്റുമടങ്ങി വാല് മടക്കി
പക്ഷേ സര്‍ജി ജയിച്ചു അവിടെ.....
വേരുപിടിച്ചു മരവും ‘ആശയവും’....
കണ്ടുപഠിച്ച് ബുദ്ധി ഉദിച്ച്
പലരും പലതും ചെയ്യാന്‍ നോക്കി
ചിലര്‍ ഓടിക്കൂടി കടവക്കൂട്ടില്‍
വിളിച്ചു പറഞ്ഞു “സേവ് ടൈഗെര്‍സ്”
മറ്റു ചിലര്‍ വാരിയെടുത്തു തെരുവിന്‍ മക്കളെ
പകരാന്‍ നോക്കി ഇത്തിരി വിദ്യ
നന്ദി സര്‍ജി .. നന്ദി
ഉയരട്ടെ വന്‍ വ്യവസായങ്ങള്‍
ഒപ്പം നല്ലൊരു ജനജീവിതവും
ആര്‍ത്തുവിളിക്കും ജനതയ്ക്കൊപ്പം
ഞാനും ശബ്ദമുയര്‍ത്തുന്നു
“വാട്ട് ആന്‍ ഐഡിയ സര്‍ജി”

ആ നല്ല കാലം

2010-06-27T20:02:00.002+05:30

മോഹിച്ചുപോയേറെ ഞാന്‍ മറ്റെന്തിനെക്കാള്‍
ആശിച്ചുപോയേറെ ഞാന്‍ നീയെന്റെയെന്നു
ഓര്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍;നിന്നെ ആദ്യമായ്‌ കണ്ട നാള്‍,
ആര്‍ത്തുചിരിച്ചോരാ നിമിഷങ്ങളും
പിന്നെ പൊട്ടികരഞൊരാ പോട്ടദിനങ്ങളും
അറിയുന്നു നീയും നീ തന്ന സ്നേഹവും
വാര്‍മഴകാലത്തെ മഴ്വില്ലുപോലെന്നു.....
കരയുന്നു സ്വന്തമേ ഞാന്‍ നിന്നെയോര്‍ത്തു......
പതറുന്നു പ്രിയയേ എന്‍ ജീവതാളം
അല്ലയോ കാലമേ തിരിച്ചു നീ നല്‍കുമോ
കളിയും ചിരിയും കരച്ചിലുമാകിയ
ആ നല്ല കാലം
എന്നും മനം കൊതിക്കുന്ന ആ നല്ല കാലം.............

രാത്രിമഴപോലെ..................

2010-06-27T12:36:00.000+05:30

ഇരുളിന്‍റെ മറവില്‍ മഴയോലിക്കുന്നു.......
രാവിന്‍റെ മാറില്‍ മഞ്ഞുറക്കുന്നു
സമര്‍ത്ഥയാണു നീ ധരണീ .. അതിസമര്‍ത്ഥ.......
ഉള്ളിളനപോട്ടിയോഴുകുന്ന പ്രണയമാണവള്‍ക്ക്
സ്വന്തമാകിലെന്നറിഞ്ഞെട്ടും ഒത്തുചേരില്ലെന്നുറച്ചിട്ടും
മനസ്സറിയാതെ പ്രണയിച്ചവള്‍ ആരെയൊ,
ഇന്നു കരയുകയാനവള്‍ മറ്റാരുമറിയാതെ....
എന്‍റെ ജനലഴിക്കുള്ളിളുടെ ഞാനറിയുന്നു ആ മഴയനക്കങ്ങള്‍
വ്യര്‍ത്ഥമാനെന്നറിഞ്ഞിട്ടും സഖീ
എന്തിനായിരുന്നു നീ മോഹിച്ചു പോയത്......
അറിയിലെനിക്ക് അവള്‍ക്കൊപ്പം ചേര്‍ന്നുകരയണോയെന്നു
ഒന്നോര്‍ത്താല്‍ ഞാനും അതുപോലെയല്ലേ........
ഒരിക്കലും സ്വന്തമാകില്ലുന്നുറപ്പുള്ള നക്ഷത്രത്തിനെ പ്രണയിക്കുന്നവന്‍
ഒരിക്കല്‍ ഞാനുമൊരു രാത്രിമഴയായ്‌ പെയ്തിറങ്ങേണ്ടിവരും.....
മറ്റാരും കാണാതെ .............
................................................രാഹുല്‍ മേനോന്‍ ഒ

മനുഷ്യമേധം

2010-06-27T08:18:00.000+05:30

ദാ, പോകുന്നു മാടുകള്‍ മരണവും കാത്ത് .
ജീവിത ഭാരവും പേറി നിന്നോടൊപ്പം
സഞ്ചരിച്ച സഹയാത്രികന്‍ ....
നാളെയവന്‍ നിങ്ങള്‍ തന്‍ നാവിലെ ജിഹ്വാജലം.
നിറയാത്ത കണ്ണുകള്‍ പിഴിക്കാത്ത ഉന്നം,
അതു തന്നെ നീ നല്‍കും സ്നേഹസമ്മാനം.
ഓര്‍ക്കുക;മര്‍ത്ത്യാ ,നീയുമിതുപോലെ പണമാകും
യജമാനന്‍ തന്‍ അടിമ മാത്രം.
ഒരിക്കല്‍ ഉയരും കോടാലികള്‍ നിനക്കു നേരെ
ചിതറും ചുവന്ന ചോര.
ഒരിറ്റു ദാഹജലത്തിനായ്‌ പിടയുമ്പോള്‍ -
നീയുമറിയുമാ പ്രാണവേദന.
വാഴ്ത്തുന്നു നീ ആധുനികതയെ ...
നെഞ്ചോടു ചേര്‍ക്കുന്നു ആഗോള ഗ്രാമത്തെ...
ഒതുങ്ങുന്നു നീയ്യും നിന്നിലേക്ക്‌,
ലോകമൊരു ഗ്രാമത്തിലേക്കെന്നപോലെ .
അറിയുന്നുവോ മാനുജ..... നീ കൈവിടും മൂല്യങ്ങള്‍
കാണുന്നുവോ സ്നേഹത്തിന്‍ കണിക വറ്റി മരിച്ച മനസ്സുകളെ...
കൂട്ടുന്നു ഞാന്‍ നിന്നെയുമെന്നോടൊപ്പം
നിന്‍റെ, ദുഷിച്ച ലോകത്തിന്‍ ‘ഭംഗി’ കാണാന്‍
നോക്കൂ പറക്കുന്ന പരുന്തിനെ
ആ ദാരിദ്രനാണവന്‍റെ ഉന്നം
തക്കം കിട്ടിയാല്‍ അവന്‍റെ ജീവനും സ്വത്തും
റാഞ്ചി പറക്കുന്ന ധനാട്യനവന്‍ .
കാണൂ തൂങ്ങുന്ന കൊലക്കയറുകള്‍ ,
നാളെയതൊരു കര്‍ഷകന്‍റെ കണ്‍ണ്ടാഭരണമാകും.
കരയൂ നീയാ കാഴ്ച്ച കണ്ടു.......
അവിടെയൊരു നാരിയെ തഴുകി തലോടുന്ന-
വശ്യമാം കാമാസക്തി കണ്ടു.
കേള്‍ക്കു.... വിശപ്പടക്കാന്‍ കരയുന്ന പിഞ്ചു വയറിന്‍റെ വേദന
കാണൂ.... നിന്‍ സഹയാത്രികന്‍ തന്‍
വിരൂപമാം മുഖത്തെ മനോജ്ഞമാം മുഖംമൂടി.
കഴിയുമോ മാനുജാ നിനക്കിനിയും പുകഴ്ത്തുവാന്‍
ക്രൂരമാം നിന്‍ സ്വന്തമാഗോളഗ്രാമത്തെ?
യാഗശാലയില്‍ ധനദേവന്‍റെ പ്രീതിക്കായ്‌
ഒരിക്കല്‍ നീയും കുരുതി ചെയ്യപ്പെടും.
പ്രാണന്‍റെ താളം നിലയ്ക്കും മുന്‍പ്
പകരൂ നറു വെളിച്ചം മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായ്‌ .......
മനസാക്ഷിയാം വിളക്ക് പ്രഭചൊരിഞൊടുങ്ങും വരെ
ചൊരിയൂ നറു വെളിച്ചം മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി...
അറിയട്ടെയവരും മനുഷ്യമേധത്തിന്‍റെ
ക്രൂരമാം ഭീകരനൊമ്പരത്തെ....
രാഹുല്‍ മേനോന്‍ ഓ