ഞാന്‍ ഒരു തൂലികാധാരി

എന്‍റെ വാക്കിലെ മൂര്‍ച്ച തീരുമ്പോള്‍

അറുത്തെടുക്കുക എന്‍റെ നാവ്‌

എന്‍റെ വരികള്‍ക്ക് തീവ്രത കുറയുമ്പോള്‍

വലിച്ചെറിയുക എന്റെ തൂലിക

എന്‍റെ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക് മിഴിവ് കുറയുമ്പോള്‍

മറക്കുക എന്നിലെ തൂലികാധാരിയെ

എന്നിലെ ഭാഷ മരിക്കുന്നയന്നു

മറക്കുക എന്നെതന്നെയും

‘തീ’വണ്ടി.....

അന്വര്‍ത്ഥമാക്കി കാലമാപ്പേരും,

                 ‘തീ’വണ്ടി.....

കല്‍ക്കരിക്കൊപ്പം ഇന്നലെയൊരു നാരിതന്‍

ജീവനും മാനവും ഒരുമിച്ചെരിഞ്ഞുപോയ്‌

രക്തക്കറ പുരണ്ടോരാ ജീവിത പാളങ്ങളില്‍.

അവള്‍...... ആ ഏകാന്ത പഥിക ,

ഇരുളിന്റെ വീഥിയില്‍ ബലികൊടുക്കപ്പെട്ടവള്‍,

അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലന്നു വരെ,

ഇരു കരങ്ങളാല്‍ മാതാവിനെ കൊല്ലുവോനൊരു കരം മതി

മറ്റൊരു തരുണിയെ ചീന്തിപറിക്കുവാനെന്നു ........

മൂളിപറക്കുമാ തീവണ്ടിതന്‍ ശബ്ധതിനിടയില്‍-

ചിതറി തെറിച്ചോരാ നേര്‍ത്ത നാദം ,

കേള്‍ക്കാതെ പോയ മാന്യ സമൂഹമേ ......

അറിയില്ലെനിക്ക് നിന്നെ കാത്തിരിപ്പതെന്തെന്നു

ജനനിതന്‍ തേങ്ങലോ അതോ സോദരി തന്‍ കണ്ണീരോ?